ترانه
دوریت را حس میکنم اجبار را از ذهنت میخوانم نگو که این اشتباه است من دیگر همه چیز را می فهمم اما هنوز عاقل نشدم ! امروز بوی محبت می دادی و رنگ بهانه به خود گرفته بودی اما طعم تلخ تنهایی ام را نچشیدی .... ثانیه های آخر است نشمار !!! نگران من نباش دلواپسم نشو بی هیچ اشتیاقی پرسه میزنم ذهن متروکم دیگر توان سرما را ندارد ثانیه های آخر است نشمار .....! لانه ی تاریکم را بر دیوار بی حوصلگی ت آویزان کرده ام گاه سوسو میزنی در این تاریکی برو ...... میخواهم تاریک بمانم! هوا ابریست ........ و آنقدر سرد که اشکهای دخترک متات زده در صورتش یخ زده است نمیداند چرا سرنوشت اینگونه آخرین برگ هستی اش را بر باد داد ه تمام شد !!! با چادری سیاه بر قامت تکه سنگی زار خواهد زد .... دلم
تنگ شده است ؛
برای آغوشی ، که مطمئنم هیچ وقت مال من نیست ! وگاه تنها برای دلش خودش ، چند ساعت یواشکی به من کرایه میداد ..
نمیدانم چرا ؟ با اینکه حسرت داشتنت را به دوش میکشم وهر شب زیر آسمان آرزوها اشک میریزم باز جوابت را میدهم نمیدانم این نهایت عشق است یا دیوانگی .... دیگر برای من ای " نا مهربان " چراغی نیاور میخواهم تاریک بمانم و تمام دریچه ها را مسدود کنم تا چشمهایم هرگز در حسرت ازدحام کوچه ی خوشبخت نگرید... سایه ام را به دست ابرها می دهی ... میدانم ! خیلی زود جای کوچک تلخ مرا در قلبت چیزهای شیرین و همیشگی پر میکنند .... می دانم ! من دیروز در مغزت تعطیل شدم .... در انتهای ، فصل دلتنگی هایم در انتهایی ، آخرین بغض سنگینم دوست دارم دیگر فراموشت شوم من بیهوده در انتظارت نشسته ام !!!!! شنبه یک بهانه بود دل ما روزهاست که با هم قهر بود !!!! بی انکه بدانی سکوت کرده ام رهایم کن من به اخر جنون رسیده ام ....... امشب مثل بارانم کوله بارم خیس شده است زیر سقف تیره آسمان در کنار هم بودنمان و عشقی که دیگر وجود نداشت و عادتی که تکراری شده ..... همه اش به تا مویی بند شد !!!!! به چه کس تکیه کردم ؟ به کدامین عشق ؟ به وجودی که وجودم را نمیخواهد ! نمیدانم امشب خیس بارنم تو بگو من بعد از این من به کدامین سایه تکیه کنم ؟؟؟
تو
را دوست دارم
نگاهت را ،
کلامت را و آغوش مهربانت را
تو را دوست دارم
به
اندازه تمام رنگهاي زيباي دنيا نه کم است
به اندازه تمام زيباييهاي دنيا
نه باز هم کم است
تو را به اندازه تمام دنيا دوست دارم
من تو را در تک
تک ذرات وجودم لمس کردم
در هر نفسم عطرت را حس کردم
و با هر ضربان قلبم
عاشقانه تو را زندگي کردم
ديگر در پس کوچه ها خاطراتت جستويم نکن ،
مرا
نخواهي يافت
و چه درآميختن زيبايي
| Design By : Night Skin |
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟
